ماراتن خلیج فارس

سه مسافت در یک روز

مسابقه در سه مسیر برگزار شد: ۱۰ کیلومتر، نیمه‌ماراتن ۲۱ کیلومتر و ماراتن کامل ۴۲ کیلومتر.

شروعی برای دویدن زنان در ایران

ماراتن خلیج فارس نخستین حضور رسمی زنان در یک ماراتن در ایران را ثبت کرد. زنانی از ایران و کشورهای دیگر در مسیرهای ۱۰، ۲۱ و ۴۲ کیلومتر ایستادند، دویدند و از خط پایان گذشتند.

از اسکله تا خیابان‌های جزیره، حضور زنان دیگر حاشیهٔ رویداد نبود؛ بخشی از تصویر اصلی مسابقه بود. بعضی برای نخستین ۱۰ کیلومترشان آمده بودند، بعضی برای نیمه‌ماراتن و بعضی برای تمام ۴۲ کیلومتر. هر قدم، این تصویر تازه را واقعی‌تر می‌کرد.

برای آوا نصیریان، این فقط نتیجهٔ یک مسابقه نبود؛ شروع تغییری بود که باید از جایی آغاز می‌شد. همان روز تصویر تازه‌ای از دویدن زنان در کشورمان ساخته شد؛ تصویری که پس از آن بزرگ‌تر شد.

مگر ایران چه کم دارد؟

ایران با این‌همه مسیر، طبیعت، شهر و آدم‌های مشتاق، چرا ماراتن خودش را نداشته باشد؟ همین سؤال پشت ساختن ماراتن خلیج فارس بود؛ مسابقه‌ای برای ترویج فرهنگ دویدن، کشف محیط و تجربهٔ کنار هم بودن. جایی که نتیجه مهم بود، اما تمام ماجرا نبود.

تا خط پایان

بعضی‌ها سریع‌تر رسیدند و بعضی‌ها دیرتر. بعضی‌ها روی سکو ایستادند و بعضی‌ها چند ثانیه بعد از عبور از خط پایان ایستادند، نفس کشیدند و فهمیدند کاری را انجام داده‌اند که شاید تا آن روز غیرممکن به نظر می‌رسید.

این روز با مدال‌ها و ثبت زمان‌ها تمام شد، اما داستانش همان‌جا نماند. چیزی که در کیش شروع شده بود، راه را برای جمع‌های بزرگ‌تر، مسابقه‌های بیشتر و نسل تازه‌ای از دوندگان باز کرد.

ثبت این مسابقه فقط اضافه‌شدن یک نام به تقویم نبود. از آن روز، دونده‌ای در هر جای جهان می‌توانست کیش را کنار مقصدهای دویدن ببیند؛ جزیره‌ای از ایران با سه مسیر ۱۰، ۲۱ و ۴۲ کیلومتر.

آن صفحه هنوز باقی مانده است؛ سند کوچکی از روزی که یک مسابقهٔ ایرانی از مرزهای خودش عبور کرد و در آرشیو جهانی دویدن ماند.

این خط پایان نبود

ماراتن خلیج فارس فقط یک تاریخ در آرشیو تهران‌کلاب نیست. یادآوری روزی است که تصمیم گرفتیم منتظر آماده‌شدن همه‌چیز نمانیم؛ به کیش رفتیم، خط شروع را ساختیم و دویدیم.

صدای ما را از کیش می‌شنوید.
این اولین ماراتن عمومی ایران است.

در رسانه‌ها

گزارش‌ها و روایت‌های منتشرشده دربارهٔ ماراتن خلیج فارس: