Tracksmith Eliot Ryder با ارتفاع پاشنه ۴۵ میلی‌متری و فیت جادار؛ تجربه دویدن با آن

این نوشته ترجمه و بازنویسی بررسی آماندا فورر در Runner’s World است. تجربه‌های شخصی و آزمون‌های نقل‌شده متعلق به نویسنده و تیم این رسانه‌اند.

Tracksmith Eliot Ryder با یک کفی میانی A-TPU بسیار ضخیم و طراحی خوش‌لباس وارد قلمرو کفش‌های تمرینی ماکس‌کوشن شده است. این بررسی نشان می‌دهد که این ظاهر شیک فقط برای پیاده‌روی شهری نیست و کفش روی دویدن هم حرف‌هایی برای گفتن دارد؛ هرچند چند نکته در فیت پاشنه و یقه آن می‌تواند برای بعضی دونده‌ها تعیین‌کننده باشد.

Tracksmith Eliot Ryder

Tracksmith Eliot Ryder یک کفش تمرینی خوش‌ظاهر با کوشنینگ حداکثری است؛ مدلی که از نظر ظاهر، تمیز و شهری به نظر می‌رسد، اما هدف اصلی‌اش همراهی در دویدن‌های روزانه و تمرینی است.

بزرگ‌ترین کفی میانی Drop-in

Tracksmith در وب‌سایت خود از کفی میانی این کفش به‌عنوان بزرگ‌ترین نمونه در بازار دویدن یاد می‌کند. این قطعه ضخیم فوم، یا همان شاسی کفی میانی، دیواره‌های جانبی نازکی دارد تا پاشنه و میانه پا را در بر بگیرد. روی آن یک لایه زیرپایی بافته‌شده قرار گرفته و در بخش زیرین، یک نقل‌قول بلند و الهام‌بخش به‌صورت پنهان داخل فوم حک شده است.

فوم A-TPU که کم‌کم دارد نقش PEBA جدید را پیدا می‌کند، در کفش‌های مسابقه‌ای و سوپرترینر برندهایی مثل Asics و Puma هم دیده می‌شود. دلیل محبوبیت آن، برگشت‌پذیری خوب، وزن کمتر و حس جهندگی است. در Eliot Ryder، پروفایل راکر هم به روان‌تر شدن چرخه گام و انتقال از فرود به جدا شدن پنجه کمک می‌کند.

این حس سواری A-TPU هنگام دویدن با Eliot Ryder کاملاً قابل تشخیص است. نویسنده، دو دویدن پشت‌سرهم ۴ مایلی، یعنی حدود ۶.۴ کیلومتری، انجام داد: یکی با New Balance SC Rebel، یک سوپرترینر پلیت‌دار با فوم بر پایه TPEE، و دیگری با Eliot Ryder. با اینکه در Eliot Ryder مجبور بود کمی بیشتر کار کند، چون هوا شرجی‌تر و سنگین‌تر بود و پاها هم از تمرین روز قبل با SC Rebel خسته بودند، باز هم توانست در هر دو دویدن پیس ثابتی حدود ۴:۴۳ دقیقه در کیلومتر، معادل ۷:۳۵ دقیقه در مایل، ثبت کند.

برداشت او این است که حفظ این پیس تا حد زیادی به بستر ضخیم فوم Tracksmith مربوط بوده؛ بستری که به بازگشت انرژی و کاهش فشار تکراری روی پاها کمک کرده است. کفی میانی Drop-in این کفش ۲۵ میلی‌متر ضخامت دارد و در زیر آن همان نوشته حک‌شده دیده می‌شود.

مونیک لبرن، ادیتوری که این کفش را هم تست کرده، پلتفرم نرم و کوشن‌شده Eliot Ryder را تحسین کرده است. او می‌گوید: «من واقعاً از کفش‌های ماکس‌کوشن استقبال می‌کنم، چون جزو دونده‌های انتهای گروه هستم و حتی در مسافت‌های کوتاه‌تر هم زمان بیشتری روی پا می‌مانم. داشتن یک کفی نرم و ضربه‌گیر هنگام دویدن با Ryder از نظر راحتی واقعاً به دادم رسید.»

جزئیات Sash and Hare

کفش‌های Tracksmith معمولاً اول شبیه اسنیکر به نظر می‌رسند و بعد شبیه کفش دویدن. با این حال، این ظاهر شیک به معنی ناتوانی عملکردی نیست. برای نمونه، لایه‌های جیر رویه فقط تزئینی نیستند؛ نقش پایدارکننده دارند و کمک می‌کنند پا در راستای مناسب بماند و محافظت بیشتری داشته باشد.

نکته بامزه‌ای که نویسنده و آزمونگران Runner’s World درباره فیت رویه بافته‌شده متوجه شدند این بود که از دید خود فردی که کفش را پوشیده، پاها انگار داخل پاپوش نوزادی رفته‌اند. البته نویسنده به هم‌تیمی‌های تست‌کننده اطمینان داد که از نگاه دیگران، کفش‌ها شبیه کفش بچه دیده نمی‌شوند. همین ویژگی عجیب، یکی از همان جزئیاتی است که باعث می‌شود Eliot Ryder برای او دوست‌داشتنی‌تر شود.

درست مثل پنجه پهن کفش‌های Altra که باعث می‌شود بعضی دونده‌ها آن‌ها را «کفش دلقکی» توصیف کنند، اینجا هم برآمدگی ملایم بخش میانی کفش یک مزیت دارد: فضای بیشتری برای پاهای پهن و بونیون ایجاد می‌کند. این موضوع برای نویسنده مهم بوده، چون در Eliot Runner حتی با انتخاب سایز بزرگ‌تر هم مشکل فشار و تنگی را تجربه کرده بود.

البته همین فیت آزادتر باعث شد داخل کفش کمی لغزش ایجاد شود. لبرن هنگام دویدن مقداری سر خوردن پا را حس کرد و گفت پشتیبانی ضعیف پاشنه، کم‌پسندترین ویژگی این مدل برای او بوده است. تست‌کننده دیگری هم گفت باید سایز خود را عوض کند، چون پاشنه‌اش مدام از کفش بیرون می‌آمد.

نویسنده هم روی زیرپایی کمی لغزش احساس کرد، اما به‌خاطر چسبندگی زیره اعتمادش به کفش از بین نرفت. زیره بیرونی لاستیکی با ساختار توری، در پیچ‌های شنی خوب گیر می‌داد و با وجود فرودهای محکم و گاهی کشیده شدن پا روی زمین، نشانه‌ای از فرسایش جدی نشان نداد.

بزرگ‌ترین ایراد او به عرض کفش مربوط نبود، چون خودش دونده‌ای با پای پهن است؛ مشکل اصلی ناراحتی یقه پاشنه در نزدیکی بندها بود. لبه دوخت ضخیم بافته‌شده کنار سوراخ یکی‌مانده‌به‌آخر بند، هنگام پیچیدن‌های تند به قوزک فشار می‌آورد. حتی با نوک انگشت هم می‌توان حس کرد که این ناحیه تا چه اندازه سفت و خشک است.

این همان نکته کوچکی است که نویسنده گاهی با Tracksmith دارد: برند می‌خواهد فناوری را جلو ببرد، اما هم‌زمان زیبایی‌شناسی خاص خود را هم حفظ کند. تجربه مشابهی با Eliot Racer هم وجود داشت؛ جایی که رویه کفش در بخش میانی بیش از حد سفت احساس می‌شد و نزدیک انگشتان باعث ساییدگی می‌شد.

در Eliot Ryder، لایه‌های جیر و نوار گلدوزی‌شده ۲۰۰ سوزنه باعث نشده‌اند ساختار کفش بیش از حد خشک شود، و با وجود جنس بافته‌شده نسبتاً ضخیم، کفش در رطوبت سنگین و باتلاقی شمال‌شرق آمریکا بیش از اندازه گرم نمی‌شود. با این حال، اگر بخشی از تزئینات ظاهری حذف یا ساده‌تر می‌شد، احتمالاً کفش هم راحت‌تر و هم اسپرت‌تر از آب درمی‌آمد.

Eliot Ryder برای چه کسی مناسب است؟

جمع‌بندی اصلی این است: این کفش می‌تواند عملکرد واقعی ارائه کند. پس از کمی جا باز کردن و گذراندن دوره کوتاه Break-in، قطعه ضخیم A-TPU در زیر پا برای دویدن‌های میان‌مسافت و طولانی‌تر حس فنری و زنده‌ای ایجاد می‌کند.

دونده‌هایی که مچ یا پاشنه باریک دارند، احتمالاً بهتر است از روش بستن بند Heel-lock استفاده کنند تا پاشنه محکم‌تر در جای خود بماند، یا به‌جای آن سراغ Eliot Runner باریک‌تر بروند. با این حال، Eliot Ryder جهشی دارد که Runner فاقد آن است.

ضمن اینکه گفتن این جمله به آدم‌های غیردونده هم لذت خاص خودش را دارد: «من همین صبح با همین کفش‌های نوار‌دار، ۴ مایل را با پیس ۷:۳۵ دویدم.» برای مخاطب ایرانی، یعنی حدود ۶.۴ کیلومتر با پیس تقریبی ۴:۴۳ دقیقه در کیلومتر؛ عددی که نشان می‌دهد ظاهر شیک این کفش، مانع جدی دویدن سریع و منظم نیست.

منبع: Runner's World

تصویر شاخص و عکس‌های داخل متن از همان مقالهٔ منبع Runner’s World؛ مدل و زمینهٔ هر تصویر با بخش مربوط تطبیق داده شد.