امیلی مان چگونه برای بزرگترین اولترای زندگیاش آماده میشود
در همین ماه، امیلی مان، دونده اولتراتریل کانادایی، با یکی از نمادینترین و دشوارترین رویدادهای رشتهاش روبهرو میشود: مسابقهای ۱۷۴ کیلومتری در آلپ فرانسه با بیش از ۹۹۰۰ متر، یا حدود ۳۲۴۰۰ فوت، افزایش ارتفاع. این مسیر که میان دوندگان تریل جایگاهی تقریباً افسانهای دارد، از زمینهای خشن و کوهستانی عبور میکند و در مسافتی بیش از ۱۰۰ مایل، هم استقامت جسمی و هم پایداری ذهنی را به چالش میکشد.
مان ۳۴ ساله، اهل کلونا در بریتیش کلمبیای کانادا، میگوید: «در هر مسافتی، اما بهخصوص در مسافتهای طولانیتر، بالا و پایین وجود دارد. یکی از هدفهای بزرگ من این است که فقط در لحظه بمانم و یادم باشد که کار سخت را انجام دادهام.» آماده شدن برای چنین مسابقهای فقط به جمع کردن کیلومترهای تمرینی محدود نیست؛ از تمرینهای اختصاصی مسابقه و تغذیه گرفته تا کفشی که قرار است از شروع تا پایان به آن تکیه کند، یعنی Merrell Agility Peak 6، همهچیز با دقت برنامهریزی میشود. در ادامه، نگاهی نزدیکتر داریم به اینکه مان چگونه برای یکی از فرسایندهترین چالشهای دویدن تریل آماده میشود.
تمرین برای زمینهای کوهستانی
آمادهسازی مان مرحلهبهمرحله پیش میرود. او در طول سال با رسیدن منظم به حجم تمرینی هدفگذاریشده و انتخاب دقیق مسابقههای تدارکاتی، خودش را بهتدریج به این رویداد نزدیک کرده است. او میگوید: «در طول سال مسابقههای دیگری هم داشتهام که من و مربیام انتخابشان کردهایم، چون مناسب بودهاند و محرک تمرینی خوبی فراهم میکردهاند. همه اینها مثل آجرهای کوچکی هستند که در مسیر روی هم گذاشته میشوند.»
هرچه روز مسابقه نزدیکتر میشود، این آجرهای تمرینی هم اختصاصیتر میشوند. مان توضیح میدهد: «در مسیر مسابقه بیش از ۹۰۰۰ متر صعود عمودی وجود دارد، بنابراین سعی میکنم آن را شبیهسازی کنم. قرار نیست در تمرین بیرون بروم و ۹۰۰۰ متر صعود عمودی بدوم، اما برنامه دویدنهای طولانیام را هم روی مسیر صاف نمیچینم.» برای مسابقهای با این میزان شیب، فقط طول تمرین مهم نیست؛ بدن باید به ریتم بالا رفتن، پایین آمدن و حرکت طولانیمدت روی پا عادت کند.
او همچنین دنبال فرصتهایی است تا «زمان روی پا بودن» را افزایش دهد؛ چه در دویدنهای طولانی تمرینی، چه در پیادهرویهای کوهستانی با دوستان و چه در شیفتهای ۱۲ ساعتهاش بهعنوان درمانگر تنفسی پارهوقت. مان میگوید: «همیشه با خودم فکر میکنم: قرار است اینهمه ساعت روی پا باشم. از یک جهت، شیفتهایم هم تمرین خوبی هستند.» این نگاه باعث میشود حتی بخشهایی از زندگی روزمرهاش هم به آمادهسازی ذهنی و بدنی برای روز مسابقه کمک کند.
اعتماد زیر پا
امیلی مان در آلپ فرانسه به کفش Agility Peak 6 از Merrell تکیه خواهد کرد. انتخاب کفش تریل مناسب، بخش مهم دیگری از آمادهسازی اوست. برای مان، که با کفش تریل Merrell Agility Peak 6 میدود، راحتی اصل اول است. او میگوید: «در مسابقهای به این طولانی، کفشی میخواهید که واقعاً راحت باشد. چیزی میخواهید که مجبور نشوید وسط مسابقه عوضش کنید، چون این کار هم شدیداً آزاردهنده است و هم از زمانتان کم میکند.»
مان میگوید دقیقاً همین ویژگی را در Agility Peak 6 پیدا کرده است. به گفته او: «تا حالا زمانی پیش نیامده که لازم باشد آنها را دربیاورم و کفش دیگری بپوشم چون پاهایم درد گرفتهاند. وقتی به راحتی بیشتر و بالشتکگذاری بیشتر فکر میکنیم، معمولاً یعنی وزن خیلی بیشتر. اما اینها هنوز هم خیلی خوب و سبکاند؛ حس سرعت دارید، در عین حال آنقدر بادواماند که ساعتهای زیادی روی مسیر تریل همراهتان بمانند.»
ویژگیهای فنی مانند زیره میانی FloatPro foam و زیره خارجی Vibram Megagrip با برجستگیهای کششی، به Agility Peak 6 کمک میکنند کیلومتر پشت کیلومتر عملکرد خود را حفظ کند؛ هم بازگشت انرژی ارائه دهد و هم روی زمینهای خیس و خشک چسبندگی محکمی داشته باشد. مان میگوید: «وقتی هوا تغییر میکند و روی تختهسنگهای بزرگتر میدوید، داشتن کشش خوب واقعاً مهم است. این یکی از ویژگیهای بزرگ Agility Peak 6 است؛ اعتمادبهنفس بیشتری به شما میدهد، طوری که مجبور نیستید درباره هر قدمی که برمیدارید دوباره تردید کنید.»
Merrell برای دوندههایی که انتظار دارند از گودالهای آب یا جویبارها عبور کنند، نسخه GORE-TEX ® را هم عرضه میکند و برای فیت شخصیسازیشدهتر، گزینه بند BOA نیز در دسترس است. با این حال، برای مان مهمترین نکته این است که کفشی پیدا کند که لازم نباشد مدام با آن درگیر شود. او میگوید: «وقتی اصلاً به پاهایم فکر نمیکنم، آنوقت میفهمم کفش واقعاً خوبی است. بهترین کفش، کفشی است که هنگام دویدن حتی به آن فکر هم نمیکنید.»
فراتر از کیلومترها
بعضی از مهمترین بخشهای آمادهسازی مان دور از مسیر تریل اتفاق میافتد؛ از تغذیه شروع میشود. او میگوید: «مقداری که الان غذا میخورم خیلی بیشتر از چیزی است که ابتدای سال میخوردم. بین وعدهها مدام میانوعده میخورم و تمرکزم واقعاً روی کربوهیدراتهاست.» برای پشتیبانی از همین روند، مان بهتازگی برای نخستین بار کار با یک متخصص تغذیه را آغاز کرده است. او میگوید این تجربه کمک کرده راهبرد سوخترسانیاش را دقیقتر تنظیم کند.
مان توضیح میدهد: «برای آماده شدن برای مسابقهای به این بزرگی، چیزهای زیادی دخیل است. وقتی واقعاً مکث میکنم و به آن فکر میکنم، میبینم مجموعهای از اجزای مختلف وجود دارد.» یکی از این اجزا یوگاست. مان بیرون از دنیای دویدن، در یک استودیوی محلی کلاس یوگا تدریس میکند و میگوید این کار هم از نظر جسمی و هم از نظر ذهنی او را قویتر کرده است. او میگوید: «در یوگا همیشه به تنفس، زمینگیر شدن و اتصال با خودت توجه میکنی.»
تنفس در کار مان بهعنوان درمانگر تنفسی هم نقشی مرکزی دارد و همین موضوع ذهنیتی را تقویت میکند که در مسابقهها از آن استفاده میکند. او میگوید: «وقتی در مسیر هستید و چیزی اشتباه پیش میرود، مثلاً تغذیهتان بههم میریزد یا مسیر را اشتباه میروید، خیلی راحت ممکن است وارد چرخه افکار منفی شوید و فکر کنید مسابقهتان تمام شده است. اولین چیزی که به خودم میگویم این است: برگرد به نفست، یک مکث کن، دوباره خودت را زمینگیر کن. بعد میتوانی خیلی شفافتر فکر کنی و تصمیمهای بهتری بگیری.»
همین توانایی برای ماندن در لحظه به مان کمک میکند چیزی را پیدا کند که دوندگان اغلب آن را حالت جریان مینامند. او میگوید: «با حرکت، با ریتم و با مسیر هماهنگ میشوی و خودت را وقفشان میکنی. وقتی وارد آن حالت جریان میشوم، شادی خالص است.»
پذیرفتن چالش
مسابقه آلپ فرانسه هرقدر هم ترسناک به نظر برسد، مان امیدوار است مسیرش دیگران را هم تشویق کند تا دنبال چالشهای خودشان بروند. او هنوز به یاد دارد که در نخستین اولترای خود با احساسی «کاملاً وحشتزده» پشت خط شروع ایستاده بود؛ اما همان تجربه مسیر دوران دویدن او را تغییر داد.
اکنون، پس از سالها تمرین و در حالی که Merrell Agility Peak 6 قرار است او را در بیش از ۱۰۰ مایل زمین آلپی همراهی کند، برای آزمون بزرگ بعدی آماده است. مان میگوید: «ممکن است به هدفتان نرسید، یا ممکن است در نهایت عاشق همان چیزی شوید که دنبالش رفتهاید. پس چرا امتحانش نکنیم؟»
تهرانکلاب را در اینستاگرام دنبال کنید.
منبع: Runner's World